Yirmi dört odanın hiçbiri birbirinin aynısı değil. Konağın katları farklı tavan yüksekliklerine, farklı pencerelere ve farklı manzaralara sahip; oda tipleri de bu farkın üzerine kuruldu.
Akantus'un en küçük odası, ama en sessizi. Konağın 1893 tarihli taş duvarları sokak gürültüsünü içeri almıyor; sabah uyandığınızda duyduğunuz tek şey avludaki serçeler oluyor.
Avluya bakan odalar Akantus'un en çok tekrar talep edilen tipi. Sebebi basit: kahvaltı tam pencerenizin altında kuruluyor ve sabah kahveniz odaya avlunun serinliğiyle geliyor.
Konağın ikinci katı özgün tavan yüksekliğini koruyor: üç metre yirmi. Deluxe odalar bu yüksekliğin en iyi kullanıldığı tip; kornişten sarkan perdeler odayı olduğundan geniş gösteriyor.
Restorasyon sırasında sıvanın altından çıkan tuğla kemer, bu süitin bütün karakterini belirledi. Kapatmak yerine açıkta bıraktık; kemerli pencere yatağın hizasında, avluya bakıyor.
Akantus'un varlık sebebi bu dört oda. Üçüncü katın köşe pencerelerinden Ayasofya'nın kubbesi, biraz sağa bakınca Sultanahmet'in altı minaresi görünüyor. Sabah ezanında perdeyi açmak burada bir ritüel.
Çatı katındaki üç süit, Kubbe restoranıyla aynı katta. Kendi özel terasınızdan çıkıp on adım yürüyerek akşam yemeğine oturabiliyorsunuz.
Konağın ilk sahibi bir hukukçuydu ve bu oda onun çalışma odasıydı. Ceviz kaplama duvarlar, gömme kitaplıklar ve şömine yerinde duruyor. Kitaplıktaki İstanbul koleksiyonu misafirlerimize açık.
Otelin adını taşıyan tek süit. İki ayrı yatak odası, geniş bir oturma salonu ve yalnızca bu süite ait küçük bir mermer hamam. Terastan Ayasofya, Sultanahmet ve Marmara aynı anda görünüyor.
Küçük odayla büyük süit arasındaki fark yalnızca alan ve manzaradır; hizmet ikisinde de aynıdır.
Hangi odanın size uyduğundan emin değil misiniz?
Tarihlerinizi yazın, müsait odaları fiyatlarıyla birlikte tek ekranda görün. Ya da bize yazın, biz önerelim.